“Ik hoor eerst huilen, dan zingen en kijk Rick Frechette vragend aan. Hij kijkt er niet meer van op: ‘a child just died’ zegt hij en gaat weer verder met zijn verhaal. Het is wat de moeders hier in het Saint Damien ziekenhuis doen als een kind is overleden. Eerst hoor je heel, heel hard huilen en daarna beginnen de vrouwen samen te zingen. Het gaat door merg en been en je hoort het hier meerdere malen per dag. Ik kan mezelf er niet voor afsluiten en ik hoop ook niet dat ik er ooit aan hoef te wennen. De dood is hier zo dichtbij.”
Pauline Lemberger, Hoofd Fondsenwerving & Communicatie van WereldOuders is op dit moment in Haïti waar ze onze projecten bezoekt. Ze heeft meetings met local staff om te praten over de gang van zaken en de besteding van de fondsen, vergaart up-to-date informatie, maakt foto’s en er is een cameraploeg mee die een aantal filmpjes voor WereldOuders maakt.
Maar vooral doet Pauline heel veel indrukken op. Ze mailt: “We wisten uiteraard hoe vreselijk de omstandigheden hier zijn, maar om het met eigen ogen te zien, is heel confronterend.”
Oogverslag
Hieronder volgt een aantal passages uit de mails die Pauline stuurde om ons op het kantoor van WereldOuders in Nederland op de hoogte te houden:
“Vandaag zijn we begonnen met filmen. We hebben veel algemene beelden gemaakt van het Saint Damien ziekenhuis. Ik vond het ontzettend moeilijk om de baby afdeling te bezoeken. Al die jonge kinderen die daar liggen, vaak heel erg ondervoed. Ik zag een jongetje waarvan ik dacht dat hij 6 maanden zou zijn, maar hij was al 2 jaar! Toch realiseer ik me direct dat ze hier 1000 keer beter af zijn dan op straat.”
“Buiten het ziekenhuis is een soort tentenkamp opgezet waar overdag meer dan 100 kinderen worden opgevangen. Deze kinderen lopen iedere dag hier naar toe vanuit de stad. Ze krijgen hier eten, worden gedoucht en gaan naar school. Na 15.00 uur gaat bijna iedereen weer weg. 11 jongens en 6 meisjes blijven slapen in een van de tenten op het terrein omdat ze geen thuis meer hebben of hun thuis zo slecht is dat ze liever hier blijven. Deze kinderen overleven puur op mentale kracht! Je hoort ze niet klagen, nee ze lachen en maken grapjes! Veel van de kinderen hebben zich zelf aangemeld bij ons! Er is nu ook een oproep op de radio gedaan dat kinderen die hun ouders kwijt zijn zich kunnen melden en naar aanleiding daarvan hebben weer nieuwe kinderen zich gemeld.”
“We hebben gisterochtend de straatscholen van het St Lukas programma bezocht. De St Francis school is zoals jullie weten helemaal ingestort. Er staat niets meer behalve wat palen!
Tussen het puin zag je nog alle schriftjes en andere schoolmaterialen liggen. Als de aardbeving een uur eerder was geweest, hadden er tussen het puin ook honderden lichaampjes kunnen liggen.. We hebben een prachtig interview gemaakt met een van de medewerkers van dit programma. Hierna hebben we de St Patrick school bezocht waar nu de kinderen van 3 verschillende scholen les krijgen.
Toen we de school binnen gingen, werden we omringd door kinderen in prachtige bruine uniformpjes met licht roze strikken in hun haren. De camera man kon amper filmen omdat alle kinderen hem beklommen. Heerlijk!”
