V&D zamelde goederen in voor Haïti

V&D heeft 25.000 producten ingezameld voor de slachtoffers van Haïti!

Uit tientallen vestigingen zijn goederen verzameld, van zomerkleding, schoenen, kookgerei, tot aan beddengoed. De goederen worden half maart verscheept naar WereldOuders in Haïti.

Wereldouders zet haar volle capaciteit in om zoveel mogelijk kinderen en volwassenen te helpen. Er is tot nu toe aan meer dan 10.000 volwassenen en kinderen medische en andere hulp geboden en dit aantal neemt iedere dag toe. Zes keer per dag gaat een truck met drinkwater naar de wijken. Daarnaast distribueert WereldOuders voedsel en goederen in de sloppenwijken en tentenkampen. WereldOuders leidt op dit moment één van de grootste kinderziekenhuizen in Haïti.

V&D heeft ook, in samenwerking met Damco, het vervoer naar Haïti bekostigd.

WereldOuders beeldmerk

WereldOuders is op zoek naar een medewerker communicatie & marketing  voor 40 uur per week. Standplaats is het kantoor in Hilversum Lees hier de uitgebreide vacatureomschrijving.

Koken voor 1500 kinderen

Kinderen groeien op tussen het puin van de aardbeving. Dagelijks leven zij met het trauma van 12 januari. De dagkampen van WereldOuders zijn een toevluchtsoord waar inmiddels iedere dag tussen de honderd en de tweehonderd kinderen worden opvangen, gevoed en vermaakt.

Onze contactpersoon stuurde een trotse e-mail dat er dagelijks in meer dan tien kampen 1500 kinderen worden opgevangen. Het programma wordt gerund door verschillende lokale medewerkers maar wat vooral bijzonder is, is de betrokkenheid van de jongeren die opgroeiden in ons familiehuis. Zij zetten zich met ziel en zaligheid in voor de kinderen in de kampen.

Ieder kind krijgt een goed ontbijt en een voedzame lunch. Een voormalige kok uit ons familiehuis St. Hélène bereidt deze maaltijden. Het is een hele klus om dat voor 1500 kinderen te doen. Als een kind zijn buik vol heeft, is er ook genoeg in het dagkamp te beleven: hij mag plezier maken. Een songcontest, met frisbees gooien, touwtje springen, voetballen of juist lekker lezen  of kleuren.

Het is een grote organisatie geweest om alles in goede banen te leiden en om de faciliteiten te creëren om de kinderen te kunnen opvangen. Er werden schema’s opgesteld, een coördinator aangesteld, er moesten banken, tafels en stoelen gefabriceerd worden, maar het is gelukt. De WereldOuders dagkampen zijn door samenwerking een groot succes!

Mensen zijn bang binnen te slapen

We ontvingen bericht van onze tijdelijke correspondent in Haïti en de directeur van het gezondheidsprogramma voor gehandicapte kinderen dat er weer aardschokken hebben plaatsgevonden en dat de angst voor een nieuwe grote aardbeving groot is. Lees het verslag.

Door correspondent Daniela: As the last rays of the sun leak out of the day and night descends quickly as it does every night in Haiti, the bell rings at the chapel: eight children´s bodies have been found in a school, and an unknown man on the street. They were brought here for prayer tonight, mass tomorrow and after, eternal rest.

It has been quite a day. We were woken up this morning at just after one in the morning, for the second night in a row to an earthquake of 4.7 magnitude. It shook us out of sleep and sent everyone racing from the buildings. The patients in the hospital have refused to go inside and the courtyard of the hospital is now covered with mothers, children and nurses, mattresses and cots and small babies wrapped in sea green towels. 

There is a rumor going around that another quake is about to hit us, and this rumor frightens people. And who can blame them? The memory of the January 12^th earthquake is too close, and our patients will not take the risk of being inside.  Who wouldn’t want to sleep outside to avoid the middle of the night sudden waking of fear?

Door Gena Heragty: It is shortly after 5 am and we have been up for hours. The tremors are back- with a vengence it seems! Shortly before one in the morning we were awakened by the shaking house. Up and out for some, while others slept through it all. I looked at the shaking staff and felt myself shaking as well, not being able to find words to speak. A feeling of “here we go again” pervaded my spirit and that of my Haitian family here in Kay Christine. We told the two kids to go back to bed who gotten up and they were happy to go back to bed – not too bothered.

Carmelle, Rosemite and myself were sitting in the bedroom chatting when we had another one! Out the door we ran and this time more children were up and they rushed down the stairs to go outside. Out! Out! Out! As I went down the stairs with them and they skedaddled out the front door, I veered to the left and went into the bedroom of the children that will never be able to rush anywhere – the severely disabled kids. In my mind I had one thought…whatever happens next, I will be with these kids.

When I entered the room I immediately heard laughter. Who else would be laughing at this moment but Tifle! Our dear Tifle was laughing her head off probably because she saw the staff panicking and running outside.

Dear Tifle with her crooked body was full of smiles for me when I rested my head next to her. She just laughed and laughed as if to say, what is wrong with you? And she was my comfort. If we were to die then how nice to die in the company of a laughing young woman with shining eyes full of love. I looked around the room and most of the other children were fast asleep – oblivious to the panic and fear that had invaded so many of us. After a few minutes, I went outside where the older children were shivering in the cold air and we all went inside to the therapy room to join our voices in prayer and song.

We prayed for protection and we prayed for strength as we the adults were feeling weak. Our responsibility weighed heavy on our shoulders and yet I kept thinking of Tifle and her message of laughter. As I prayed with the kids I reminded them that before the orphanage existed, we were all strangers. We knew nothing about the lives of each other and some of the kids were not even born 20 years ago! And yet somehow we have all been gathered together to form a family. And we have a beautiful family. I told the kids and my staff that we are family, brought together by a love and belief in God. If then, our family was thus created, from love and faith, we must remain firm in our love and faith. We must trust and we must leave our lives in his hands.

Meanwhile my phone kept ringing as survivors of the earthquake (mothers that lost kids and now have amputated children in the hospital) rang to see if I was okay and if the Kay Christine kids were okay. They have never even met the Kay Christine kids and only have known me since January 12th and yet they were concerned!

And Tifle? I learned a lot this morning from Tifle. When I was going down the stairs, I chose to go to the kids. I chose a possible death over a safe exit. Fear would have led me out but love brought me to the kids, and I always try to make any decision based out of love, not fear. I did this out of love for the kids that cannot move and get out. I made this choice because if they are to die in an earthquake, I want to be with them. When I made this choice, I was greeted by the smiling face of Tifle, the smiling face of God, telling me I had made the right choice! Telling me, “Gena, do not worry. I am here with these kids. See, they are sleeping peacefully and those awake are laughing and smiling. Do not worry – you are not alone. I will not abandon my children”. Was I afraid? Of course I was afraid, shaking in my sandals! Does this mean I will not be afraid again? Of course I will be afraid. I am still a wobbly human and will always be in the face of such forces. However, whatever happens, one thing is a little bit clearer to me…I am not alone! Gods love does not keep us from trials, but sees us through them.

Correspondent gezocht

Voor onze organisatie in Haïti zijn we dringend op zoek naar een correspondent. De persoon die we zoeken is een (foto)journalist die het aanspreekpunt voor de fondsenwervende organisaties in Europa en de Verenigde Staten zal zijn. Hij of zij houdt hen op de hoogte van alle ontwikkelingen en actualiteiten.

Sinds de aardbeving is de belangrijkste rol voor de correspondent om de informatievoorziening rondom onze projecten en de vorderingen van onze programma’s vast te leggen. Hoe wordt er hulp en zorg geboden aan patiënten is ons ziekenhuis, hoe gaat het in de tentenkampen, hoe vordert het programma voor gehandicapte kinderen, hoe staat het met de distributie van voedsel en water…

De ideale kandidaat is iemand die al bekend is met WereldOuders en onze partnerorganisatie. Daarnaast moet het iemand zijn die per direct kan beginnen in Haïti. De correspondent is iemand die flexibel en geduldig is en daarnaast een harde werker.

Functie-eisen:

• Bereidheid om enige kennis te nemen van het Creools
• Uitstekende Engelse schrijfkwaliteiten
• Computerkennis ( o.a. Adobe Creative Suite Plus)
• Aanleg om goede foto’s te maken

De vrijwilliger die zal afreizen naar Haïti om bovenstaande functie te bekleden, kan uitgaan van een levensveranderende ervaring.

Geïnteresseerd? Neem contact op met Ineke Voges op  035 626 45 78 of Ineke@wereldouders.nl

Ft. Rick bij de mis in Titayen

Van onze correspondent in Haïti.

Haiti is in mourning. One week ago we mourned the one month anniversary of the tragedy with three days of prayer, mass, and reflection. This week the Sisters of Charity heard that some of their fellow sisters, the Sisters of Mary, had died when their church collapsed. They recovered some of their bodies and they are now buried outside of the church at Saint Damian hospital. This week they also discovered a school with two-hundred children inside. The Sisters are recovering the dead, because the government is not present, tragedy compounding tragedy.  This morning, we had a funeral for three youths who grew up in our home, two brothers and a sister, who died instantly when the earthquake caused their home to collapse.  The funeral was held at Kenscoff, the main orphanage, and they were laid to rest surrounded by their two surviving brothers and almost 500 of their brothers and sisters, who showed solidarity through prayer, readings and song.

This is but a small glimpse, but one that is close to home for us here, happening inside our walls and to those near and dear to us.

 In one of his sermons this week, Father Rick said that we are now in phase two of the crisis, and that this phase is so much harder than the first. The first was one of action, adrenaline, of saving a child’s life by amputating a limb and rescuing people from under the rubble. But now, after more than five weeks, we can no longer find anyone alive, the amputations have been done and now need to be cared for and watched over, and we have begun to think of what we have lost.

And so now we begin to look forward, to take stock of what happened, to begin to feel our losses, and the uncertainty of the future.

De dagopvang

Onze medewerker in Haïti schoot filmpjes in de tentenkampen, op onze dagopvang, in het St. Damien ziekenhuis en tijdens een herdenkingsdienst. De filmpjes geven een goed beeld van hoe de mensen in Haïti nu hun leven (moeten) leiden. Toch valt op dat – met name kinderen – een lach op het gezicht houden.

De dagopvang georganiseerd door kinderen die opgroeiden in ons familiehuis

Tentenkampen in Port-au-Prince en Petionville

Het ingestorte hoofdkantoor en herdenkingsdiensten

Het rehabilitatiecentrum en het St. Damien kinderziekenhuis

Medische zorg in tent

In de loop van volgende week wil onze organisatie een tentziekenhuis opzetten voor volwassen. Dit geïmproviseerde ziekenhuis zal zich op de eerste plaats gaan richten op eerste hulp en nazorg, maar het is de bedoeling dat het ziekenhuis uiteindelijk alle faciliteiten zal bieden om zieken en gewonden te kunnen helpen.

Het is nog niet duidelijk wanneer de hulp in dit ziekenhuis van start kan gaan, omdat er op dit moment hard gezocht wordt naar een geschikte medische staf die het tentziekenhuis gaat runnen. In het hele land blijft de noodzaak bestaan voor vrijwillig verpleegkundig personeel dat inzetbaar is op allerlei fronten: van kraamzorg en wondzorg tot hulp bij operaties…

Rick Frechette toen hij begon in Haïti

De aardbeving van 12 januari staat iedereen natuurlijk vers in het geheugen. Die heeft Haïti nog meer toegetakeld, dan mogelijk leek. Voor de aardbeving leefde de bevolking al in omstandigheden van extreme armoede, werkloosheid, geweld en daarbovenop natuurlijke rampen zoals orkanen en aardbevingen. WereldOuders-directeur Rick Frechette leeft al meer dan 22 jaar in Haïti waar hij zijn dubbele professie met hart en ziel uitvoert. Frechette is zowel priester als arts en beschouwt het helpen van de mensen in Haïti als zijn missie. Hij schreef een boek over zijn leven in Haïti en de zware realiteit van het leven van de mensen daar. Het boek schetst een beeld van een man, die de chaos van een land doorstaat gedreven door zijn compassie.

Het Engelstalige boek van Richard Frechette is te koop via Amazon.com of Transactionpub.com

Zuster Magda (zwart T-shirt)

Zuster Magda woont en werkt al jaren vrijwillig voor onze partnerorganisatie in Haïti. Zij werkt met name als verpleegkundige. De afgelopen weken hielp ze talloze mensen met het verzorgen van hun wonden of de bevalling van hun kind. Zuster Magda ervaart de kans om te kunnen helpen in Haïti als waardevol. Ze sprak met onze contactpersoon Daniela over haar ervaringen de laatste weken.  

De mensen zijn bang. ‘Wat als het gaat regenen, wat doen we dan?’, vragen ze me. Heel veel mensen leven in tenten die zijn gemaakt van een laken of een stuk plastic. Ze hangen ze op aan wat stokken. Het zou al zo’n verschil maken als mensen hun intrek kunnen nemen in kleine familietenten, zodat ze tijdens een regenbij in elk geval droog blijven. Het is heel belangrijk dat we zomertenten krijgen omdat het bloedheet is overdag. De luchtvochtigheid is 80% in Haïti. Ook is het van belang dat er meer gemeenschapsprojecten -zoals de dagopvang voor onze kinderen- komen. En straks moeten de scholen gewoon weer open: kinderen kunnen niet de hele dag in een tent zitten.

Iedereen die ik hoor praten hier, begint een gesprek als volgt: Hallo hoe gaat het? Hoeveel mensen heb jij verloren? Iedereen heeft zoveel dierbaren verloren. En naast hun dierbaren, hun bezittingen. Ik maak me zorgen nu mensen hun huizen uit het niets, uit het puin proberen op te bouwen. Straks komt er weer een orkaan die alles weer verwoest.

Een van de dingen die me altijd zal bijblijven is een vrouw die bij ons binnenkwam om te bevallen. Haar moeder was omgekomen tijdens de aardbeving en het feit dat ze nu zelf moeder zou worden, zonder de aanwezigheid van haar eigen moeder, was zo pijnlijk voor haar. Ze vroeg me of ik tijdens haar bevalling haar moeder wilde zijn.

Het leven in Haïti was al hard, toen we twee handen en twee voeten hadden. Zoveel mensen zijn door de aardbeving die handen of voeten kwijtgeraakt…hoeveel harder kan het leven in Haïti worden?