Ieder (pasgeboren) kind is afhankelijk van een volwassene. Die moet het kind verzorgen, voeden en beschermen. Zonder die zorg zal een kind sterven. Ieder mens begint zo zijn leven, afhankelijk van een ander. Wanneer we het treffen hebben we ouders die zich (kunnen) ontfermen over ons: het kind groeit op in een veilige omgeving waar het onbevangen kan spelen en leren. Het lijkt zo vanzelfsprekend maar dat is het allerminst. Miljoenen kinderen over de hele wereld ervaren hoe het is om het te moeten stellen zonder ouderlijke zorg. Voor hen is de hardheid van het bestaan een vanzelfsprekendheid.

Als volwassenen weten we dat het niet zo zou moeten zijn. Als volwassenen trekken we ons het lot aan van kinderen die niet de kans krijgen kind te zijn. Dat zijn soms kinderen dichtbij huis maar veel vaker kinderen in de arme gebieden van de wereld. Hun harde realiteit is soms moeilijk voor te stellen: het verliezen van ouders, het lijden van honger, bang en alleen zijn, zwerven over straat, niet naar school, hard werken…. Als WereldOuders willen we daar iets aan doen.