Tom Kuiper over drie jaar Bolivia: ‘Het is een proces van loslaten, heel intens en echt’ | WereldOuders

Tom Kuiper over drie jaar Bolivia: ‘Het is een proces van loslaten, heel intens en echt’

'Ik ben echt aan het bijkomen', vertelt Tom Kuiper, voormalig directeur van ons programma in Bolivia. Dat was ook wel nodig na een aantal maanden onder hoogspanning te hebben gewerkt, gescheiden van zijn vrouw en kind, die in april halsoverkop naar Nederland terugkeerden. ‘2020 zou het jaar van oogsten worden, van waar we drie jaar naar toe hadden gewerkt’, vertelt hij. ‘In januari hadden we prachtige doelen staan voor dit jaar en iedereen had er zin in. Toen gooide corona roet in het eten.’

Geen moment getwijfeld
Tom twijfelde geen moment of hij wel of niet zou blijven: ‘Naar huis gaan kwam niet in me op. Ik kon onze missie toch niet zomaar neerleggen? Maar ik vond het lastig om te accepteren dat we niet door konden gaan met waarmee we bezig waren. Ik was natuurlijk toch het gezicht naar buiten, moest voortdurend representatief zijn terwijl ik me ook niet altijd top voelde. De boog was lang gespannen, en ik heb nu echt wel wat ontwenningsverschijnselen. Zo blijf ik mijn mail maar checken’, lacht hij, waarna hij serieus vervolgt: ‘Het maandenlang werken onder hoge druk en onzekerheid heeft wel zijn sporen nagelaten, voel ik, dus ik neem nu de tijd om daarvan te herstellen.’

Opbouw en groei
Terugkijkend naar het moment dat hij met zijn vrouw Esther aankwam in Bolivia, realiseert Tom zich wat er bereikt is in die drie jaar: ‘We kwamen aan in een periode waarin er veel wisselingen van de wacht waren geweest. We moesten eerst stabiliteit creëren en een team vormen. Dat is geslaagd, we hebben echt iets moois opgebouwd, met als hoogtepunt bijvoorbeeld een eigen koeienstal die ons voor een deel zelfvoorzienend heeft gemaakt.’

Klaar voor de toekomst
Ja, hij ziet zichzelf nog wel eens teruggaan, maar niet te snel. Voorlopig ligt de focus op Nederland: ‘Ik wil niet te lang in een hoekje blijven zitten denken over wat voorbij is, dat is niet mijn stijl. Het leiderschap, en met kinderen werken en midden in de maatschappij staan, sprak me enorm aan. Daarom start ik in januari met een opleiding tot schoolleider.’ Ook Esther heeft haar leven in Nederland alweer op de rails. ‘Ze vond het heel jammer en onbevredigend om de programma’s die ze in Bolivia had opgezet, niet af te kunnen maken, maar ze is een veerkrachtige vrouw en vond direct weer werk in Nederland.’ Zoon Thomas (2) zal zich straks niet veel herinneren van hun verblijf in Zuid-Amerika, vreest Tom, hoewel hij wel een aantal woorden Spaans in zijn vaste vocabulaire heeft opgenomen: ‘Kinderen noemt hij altijd niños, en als hij ergens meer van wil, roept hij “más”!’ Maar het is goed om weer in Nederland te zijn, vindt Tom. ‘Het tropische klimaat mis ik wel maar daar staat dan weer de lekkere Hollandse pot tegenover! En een patatje oorlog met een frikadel speciaal, die heb ik bij terugkeer ook direct gegeten’, lacht hij.

Elke euro telt
‘Esther en ik sluiten zeker niet uit in de toekomst nog eens zo’n avontuur aan te gaan’, besluit hij. ‘WereldOuders gaat nooit meer uit mijn systeem. Het is zo mooi dat je met zo’n kleinschalige organisatie een mega impact kunt hebben. Ik heb met eigen ogen gezien dat de kinderen dankzij de donaties van WereldOuders zichzelf echt uit die vicieuze cirkel omhoog werken. Natuurlijk, het kan altijd beter, maar elke euro is het uitgeven waard als je daarmee de kans vergroot voor een kind op een betere toekomst. Het is niet moeilijker dan dat.’

FacebookTwitterEmail

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top