Ambassadeur Diego González-Clark: acteur, alleenstaande vader en man met een missie

Tekst: Carlien van Viegen

Vanwege zijn Latijns-Amerikaanse roots en zijn persoonlijke ervaring met adoptie voelt Diego zich enorm verbonden met het werk van WereldOuders. En naast zijn werk als acteur heeft Diego een missie: het op de kaart zetten van inclusief ouderschap.

‘Als kind wilde ik 14 kinderen’, vertelt hij lachend. Diego (1992) is geboren in een klein dorpje in Noord-Brabant en heeft een Nederlandse moeder en een Chileense vader. ‘Tijdens de vakanties bij mijn Chileense familie was ik altijd omringd door grote, veelal samengestelde gezinnen. Mijn neven en nichten kregen vaak al rond hun achttiende hun eerste kind. Dat was mijn referentiekader en heeft mijn kijk op ouderschap beïnvloed. In de Latijns-Amerikaanse cultuur vormt familie het middelpunt van het leven en als kind zag ik vooral de warmte en de gemeenschapszin. Later besefte ik dat ook binnen hechte families uitdagingen en verdriet bestaan.’

Diego samen met zijn zoon Sem

Het ouderschap: een intense reis

Inmiddels is Diego vader van zoon Sem (5). Het ouderschap en de weg ernaartoe is anders verlopen dan hij zich had voorgesteld. Niet alleen omdat hij uiteindelijk alleenstaande vader werd, maar ook omdat hij tijdens het adoptietraject heeft ervaren hoe het Nederlandse systeem in elkaar zit. ‘In het begin sprak ik over een kinderwens, nu zeg ik liever ouderwens, met alles wat ik nu weet. Het traject confronteerde me met de kwetsbaarheid van gezinnen én met de manier waarop het systeem functioneert. Als adoptieouder word je geprezen omdat je een kind een thuis biedt. Maar wat vaak wordt vergeten is het verhaal dat daaronder zit: ouders die afscheid moeten nemen van een kind en een kind dat een ingrijpende scheiding meemaakt. Dat geldt voor meerdere vormen van ouderschap ‘buiten de norm’. Ik vind het belangrijk dat toekomstige ouders hier bewust van worden en beter op worden voorbereid.’

Diego’s missie

Jarenlang stond Diego fulltime in het theater en de studio. Maar omdat hij en zijn ex-vriend het adoptietraject niet samen hebben kunnen voortzetten, kwam hij er alleen voor te staan. Hij moest zijn acteerwerk daardoor anders inrichten en mede daardoor werd zijn missie geboren: inclusief ouderschap op de kaart zetten. ‘Gelukkig hoefde ik geen afscheid te nemen van het vak waar ik zo van hou Sterker nog: het helpt me juist om mijn missie te dragen. Ik stap dan even een andere wereld binnen. Ik speel iemand anders, vertel een ander verhaal en kan mijn creativiteit kwijt. Dat houdt mij in balans.’ Diego heeft inmiddels zijn eigen podcast Inclusief ouderschap en het boek Buiten gewone gezinnen uitgebracht. ‘Mijn doel is draagvlak creëren voor alle vormen van ouderschap buiten de norm. Er zijn zoveel vormen en die verdienen allemaal aandacht. Of je nu ouder wordt via adoptie, pleegzorg, draagmoederschap, co-ouderschap of op de traditionele manier, het gaat om de intentie om een kind veiligheid, liefde en een thuis te geven. Daarin hebben we allemaal dezelfde verantwoordelijkheid: een kind veiligheid bieden en helpen opgroeien tot een zelfredzaam mens. En wat mij betreft draait familie niet alleen om bloedbanden. Zo gun ik het Sem om iedereen in Chili te leren kennen, die voor hem gewoon opa’s, tantes en andere familieleden zijn.’

Ongelijke kansen

‘Door alles wat ik heb meegemaakt, is mijn kijk op ouderschap veranderd. Ik vind inmiddels juist dat alles op alles gezet moet worden om gezinnen bij elkaar te houden. Daarom voel ik me zo verbonden met het werk van WereldOuders. Hun uitgangspunt is niet dat kinderen een nieuw gezin moeten krijgen, maar dat gezinnen de juiste ondersteuning ontvangen zodat ze bij elkaar kunnen blijven. Dan hoeven kinderen veel minder vaak van hun familie gescheiden te worden.’ Al op jonge leeftijd ontdekte Diego dat niet ieder gezin dezelfde kansen krijgt. Hij herinnert zich nog hoe ze met zijn school geld inzamelden voor een school in Chili. ‘Toen ik daar aankwam, zag ik een eenvoudige houten schoolgebouw, heel anders dan ik in Nederland kende. En ik zag dat een relatief klein bedrag een wereld van verschil maakte voor hen. Dat is me altijd bijgebleven. Ook de verhalen van mijn vader hebben indruk gemaakt. Hij groeide op in een groot gezin waarin alles gedeeld moest worden en vertelde dat hij één paar schoenen had voor het hele jaar. Voor school, om te sporten én om naar de kerk te gaan. Daar moest je zuinig op zijn, want als ze vies waren, mocht hij de kerk niet in.’

WereldOuders in zijn testament

‘Toen ik bij de notaris iets moest regelen voor mijn zoon, vroeg de notaris of ik er weleens aan had gedacht om een goed doel in mijn testament op te nemen. Dit zette me aan het denken. Natuurlijk wil ik dat Sem het goed heeft, maar hij heeft al iets gekregen wat voor heel veel kinderen in Latijns-Amerika niet vanzelfsprekend is: een veilig thuis. En waarom zou mijn vermogen alleen naar mijn eigen kind moeten gaan? Ik heb daarom besloten om het te doen: WereldOuders staat in mijn testament. Nu kan ik ook nog zoveel andere kinderen iets geven. Ik hoop met mijn keuze anderen te inspireren. Alleen al omdat veel mensen zich waarschijnlijk, net als ik, niet realiseren dat dit kan. Doordat ik hier op tijd over na heb gedacht, heb ik bewust kunnen kiezen welke waarden ik wil doorgeven en dat vind ik geweldig.’