Bolivia

Dona’s zoon Leonardo woont na jaren weer thuis

Een persoonlijke ervaring van Pauline bij Dona en Leonardo

Het is 10 oktober 2025 en ik ben op reis in Bolivia, in de buurt van Santa Cruz. Het is warm, 28 graden en vochtig. Samen met Vanessa, een van onze psychologen rijden we over hobbelige en stoffige weg. Na 2,5 uur turen naar lege, groene vlaktes komen we aan bij famile Sorita. Ik stap uit de auto en zie een klein huis met limoengroene muren en een golfplaten dak. Eigenlijk is het één grote kamer met hierin 2 houten bedden, een kast met kleren, een klein gasfornuis, voorraadkast en een tafel. Hier woont Dona Sorita samen met haar zoon Leonardo en haar nieuwe vriend. Ze wonen sinds kort weer samen.

Dona Sorita en haar zoon Leonardo

Onder een grote mooie boom staat een plastic tafel met witte stoelen. Dona nodigt ons uit, Altijd eerst eten en wat drinken, zoals dat hoort in Latijns-Amerika.

Uithuisgeplaatst zonder waarschuwing

Dan deelt ze haar aangrijpende verhaal. Ze neemt me mee naar een dinsdag, 6 jaar geleden. Dona is een alleenstaande moeder die hard werkt op het land om voor haar 4 kinderen te kunnen zorgen. Op een middag komt ze thuis en zijn haar kinderen weg. Zonder waarschuwing, zonder uitleg uithuisgeplaatst door de overheid. Omdat buren hadden geklaagd over ruzietjes die de kinderen maakten als hun moeder aan het werk was. Ik kan me niet voorstellen hoe je je als moeder voelt als je thuiskomt en je kinderen zijn ineens verdwenen.

Leonardo werd uit huis gehaald, zonder te weten waarheen of waarom. Haar verdriet raakt mij als moeder. Dankzij samenwerking met psychologen en overheid vonden we zijn moeder weer terug, konden wij de ondersteuning bieden die zij nodig had en kon Leonardo terug naar huis. Precies waar hij altijd had willen zijn: thuis met zijn eigen vrienden en eigen school.

Leonardo woont nu weer thuis en gaat naar zijn eigen school

Samen met Vanessa, die Leonardo al heel goed kent, loop ik naar zijn school om hem te ontmoeten. Leonardo komt blij op me af en geeft mij een knuffel. Onderweg naar huis vertelt hij tijdens het lopen ronduit over zijn school, zijn vrienden en zijn puppy. Hoe dichterbij we bij zijn huis zijn, hoe harder hij richting de armen van zijn moeder rent.

De toekomst van Dona, Leonardo en haar dochters

Dona leert nu een vak, volgt een ouderschapstraining en reist elke donderdag 2,5 uur heen en terug met de bus over diezelfde hobbelige weg om haar andere kinderen te zien en vast te houden. En dan samen in gesprek te gaan met onze psycholoog. Zo werken ze samen aan hun toekomst, waarbij ze weer allemaal samen zijn. Stap voor stap.

Samen kunnen we ervoor zorgen dat kinderen zoals Leonardo niet meer hoeven opgroeien in een tehuis. Maar gewoon thuis, aan tafel, onder diezelfde boom, met hun moeder of vader naast zich. Zoals het hoort! Ook in Latijns-Amerika.

Verhalen

Nederland Frits Sissing ambassadeur WereldOuders

Column: de dromen van onze ambassadeur Frits Sissing

Lees verder

Lees verder over