Esmee, dramatherapeut in Nicaragua | WereldOuders

Esmee, dramatherapeut in Nicaragua

In november 2016 vertrok ik naar Nicaragua om daar als dramatherapeut te gaan werken. Ik was net afgestudeerd en voelde een gezonde spanning om dit nieuwe avontuur aan te gaan. In het familiehuis in Nicaragua werd ik met open armen ontvangen. Ik wilde meteen aan de slag, maar merkte al snel dat er tijd nodig was om mijn plekje te vinden. De nieuwe taal, cultuur en motivatie om de kinderen te helpen gaven veel energie, maar brachten ook onzekerheden met zich mee. Ik wilde te snel. Ik had het gevoel dat ik meteen alle kinderen van hun problemen af kon helpen. 

Toen ik vervolgens besefte dat de gebeurtenissen van hun leven ze al zodanig getekend hadden dat het een heel lang proces zou worden om ze te helpen, gooide ik het roer om. Ik gunde mezelf de tijd. Dit gaf ruimte voor ontwikkeling. Ik kwam erachter dat het bieden van een veilige omgeving, aandacht en vrijheid de essentie waren van de therapieën. Hier kregen ze de ruimte om zich veilig en geliefd te voelen en hun trauma’s te verwerken of een plekje te geven. Het waren kleine stapjes waar ik me tevreden mee moest stellen. En geduld is daarin erg belangrijk. Binnen de therapieën, maar ook daarbuiten. 

Naast het geven van therapie, werkte ik in het huis van Santa Lucia met meiden tussen de 14 en 17 jaar. Het was mooi om te zien hoe deze zelfstandige meiden steeds meer toenadering zochten. De dynamiek van aantrekken en afstoten was echter constant aanwezig. Ik kon mij steeds weer verbazen als ik de ene dag arrogant werd aangekeken en de andere dag weer gevraagd werd om haren te kammen of een spelletje te spelen. Ik leerde dit met een korreltje zout te nemen. 

Ik voelde me steeds meer thuis en de relaties die ik kreeg werden steeds hechter, waardoor ik besloot nog een half jaar langer te blijven. Met sommige kinderen had ik een hele sterke band. De meest bijzondere was die met Emanuel*. Een 14 jarige einzelgänger die niet veel zei en ook niet veel wilde doen. Hij sloot zich volledig af van alles en iedereen. Depressief en eenzaam. Op een dag ging ik naar het sportveld en trof ik hem daar aan. We raakten aan de praat en zoals je dat met sommige mensen hebt, merkte ik dat we zonder iets te zeggen elkaar begrepen. Wanneer ik hem alleen zag zitten zocht ik hem op. Soms was stilte of een knuffel genoeg. Andere momenten vertelde hij hoe hij zich voelde en durfde zijn hart te luchten. Een ervaring die ik tot de dag van vandaag koester. 

Wat het familiehuis zo bijzonder maakt, is de hele belevenis. De uitdaging die ik ben aangegaan werd beloond met de blijdschap van de kinderen, het vertrouwen, het contact met de andere vrijwilligers, de leuke en mooie activiteiten, de kerkmissen, de eindeloze borden met rijst met bonen, het uitzicht op de vulkaan waar ik iedere dag langs liep en natuurlijk de liefdevolle knuffels die ik mocht ontvangen. 


*aliasnaam

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top