Rachelle, beeldend therapeut in Peru | WereldOuders

Rachelle, beeldend therapeut in Peru

14 februari; Valentijnsdag! Voor een parttime bloemist is deze dag altijd bijzonder. Twee jaar geleden was deze dag voor mij nog meer bijzonder, want naast de deadline voor heel veel boeketten was het ook de deadline voor het solliciteren als vrijwilliger bij Wereldouders!

Toen ik mijn Facebook opende zag ik een bericht van Wereldouders: zij waren op zoek naar beeldend therapeuten voor NPH. Nieuwsgierig doorzocht ik de hele pagina van Wereldouders. Toen wist ik het gewoon in mijn hart: dit was het! NPH leek een veilige haven voor de kinderen, die er een nodig hadden. 

Nu, na 7,5 maand hier te zijn, kan ik eerlijk zeggen dat het een veilige haven is. Ondanks dat het mijn hart breekt te weten waarom deze kinderen hier zijn, warmt het mijn hart ontzettend te zien hoeveel liefde en aandacht ieder van ons erin stopt ervoor te zorgen dat de kinderen zich goed, veilig en bovendien geliefd voelen.

Mijn rol in dit geheel, als beeldend therapeut, is om de kinderen te helpen met bijvoorbeeld zelfbeeldproblemen. Middels de therapie laat ik ze ervaren dat ze iets kunnen. Soms gaat het alleen om een uur individuele aandacht. Dit doe ik dagelijks van 8 uur ’s ochtends, tot 5 uur ’s middags, met een uur pauze tussen 1 en 2. Tussen de therapieën door, of erna, schrijf ik verslagen of bereid ik de volgende therapie voor. Als vrijwilliger breng ik veel avonden door met “mijn meiden”, de universiteitsmeiden. In de werkweekenden ben ik ook bij hen, om ze beter te leren kennen, om er voor ze te zijn, om te helpen met huiswerk of soms om simpelweg tv met ze te kijken.

Wat ik het leukst vind aan de tijd die ik doorbreng hier in Peru, is het contact met de kinderen. Ik kan nooit voorbijgaan zonder ze een knuffel te geven en te vragen hoe het met ze gaat. Ik kijk uit naar de lunch met alle kinderen, omdat ik weet dat dan een superschattig jongetje op me af komt gerend voor zijn knuffel. Als ik over het terrein loop, geniet ik van het geluid van de kinderen en de gesprekken en grappen die gevoerd worden met collega’s. Deze ogenschijnlijk kleine momenten vullen mijn hart met liefde en trots, dat ik vervolgens probeer terug te geven met mijn woorden of knuffels.

Ik kwam hierheen in de hoop iets bij te dragen aan het leven van deze bijzondere kinderen. En, ondanks dat ik hoop dat me dat gelukt is, weet ik dat het vooral omgekeerd is: dit alles, en zij allemaal, hebben mij veranderd. Dat is wat het nog meer bijzonder maakt! Zij hebben mij geholpen te waarderen wie ik heb. Het is zo ongelooflijk makkelijk de “westerse” luxe voor genoegen te nemen, maar als je ziet dat deze kinderen zich zo vermaken met gewoon kind zijn op het strand, realiseer je dat er al zoveel is om dankbaar voor te zijn. Als je kinderen, die het ondenkbare hebben meegemaakt, zo ziet lachen en onvoorwaardelijk liefhebben, wie ben jij dan om dat voorbeeld niet te volgen?

Ik ben ongelooflijk dankbaar dat WereldOuders mij heeft uitgekozen om deel uit te maken van deze familie!

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top